To moje pierwsze piaski. W sumie jestem właścicielką dwóch, bo numerów 020 i 030, ale też dzięki B. (kupowałam jej) miałam możliwość przetestowania w sumie 5 kolorów. Zaczęło się od bardzo pozytywnego zaskoczenia! Lakiery schną w błyskawicznym tempie, nieźle trzymają się na paznokciach i pięknie się prezentują. Te z większymi drobinkami (010 i 060) zmywają się trochę gorzej, ale nie trzeba namęczyć się tak jak z tradycyjnym brokatem. Więcej zdjęć możecie zobaczyć >>TUTAJ<<, a jeśli chcecie to mogę też napisać o nich jakąś pełnowymiarową, bardziej konkretną notkę (ale tych już widziałam całą masę, więc nie chcę Was zanudzać ;). Ogólnie rzecz biorąc postawiłabym je na pierwszym miejscu piaskowców, które miałam na paznokciach, ale brakuje mi u nich kolorów bardziej matowych, większej ilości kolorów i... dostępności w Polsce ;) Nad tym ostatnim szczególnie ubolewam, bo boję się prosić ciotkę o więcej ;))

Ten lakier przywiozła B. do Krakowa (co mogliście zaobserwować w TEJ notce), a jako maniaczka żywych kolorów niesamowicie się ucieszyłam. W buteleczce piękny, żywy kolor. Na paznokciu niestety już mniej. Niestety porównując do P2 wypadł dużo gorzej. Fakt... niesamowicie mi się podoba ta faktura bez drobinek, ale lakier ciężko mi się nakładało, rozlewał się, w sumie bardziej podobała mi się jedna warstwa, ale że była cieniutka nie pokryła całkowicie płytki. Z trwałością się nie wypowiem, bo zmyłam go po jednym dniu, ale strasznie ubolewałam nad tym, że lakier niesamowicie szybko pokrył się brudem i kurzem. To był dla mnie niesamowity minus, bo w świetle dziennym lakier i tak stracił dużo uroku, a po godzinnym spacerze po Krakowie zrobił się szaro-bury. Na dodatek zmywanie to był dla mnie istny koszmar! Z żadnym innym piaskiem nie miałam takiego problemu, że po zmyciu byłam cała w dziwnych drobinkach, jakbym była dosłownie oklejona piaskiem! Ten aspekt zdecydowanie mnie zniechęcił, bo pewnie bym się zdecydowała na jakiś inny, ciemniejszy kolor (np. Bump and grind)

Nie będę ukrywać, że odkąd usłyszałam o lakierach piaskowych to to był mój faworyt. Zakochałam się w lakierze, który wygląda jak lawa, która niedawno wypłynęła z otchłani wulkanu. Szczególnie po przejrzeniu swatchy byłam nastawiona na niesamowite cuda na paznokciu. A co się okazało? Lakier okazał się najgorszym piaskowcem, z którym miałam do czynienia. Nie dość, że zamiast czerni lakier bardziej na żywo przypominał kolor betonu to... zobaczycie zaraz jak lakier wyglądał po 16 godzinach od położenia. Istna masakra, którą zmywałam jak tylko dorwałam się do zmywacza. Lakier perfidnie odprysnął i starł się na końcówkach, co wyglądało bardzo nieestetycznie. Jedyne, na co miałam ochotę to chować ręce w kieszeni. Dodatkowym, niesamowitym minusem jest czas schnięcia! Ostatnio rozpieściłam się lakierami, które szybko schną, a jak już są oporne to top coat załatwiał sprawę. Tu ze względów wiadomych to nie było możliwe, ale, żebym sobie starła gumowatą powłokę 2 (!) godziny po malowaniu?! I to pościelą! Dla mnie lekka przesada! Czas schnięcia jest po prostu tragiczny! Nie wiem, może to ja miałam pecha ze względu na moje buntownicze paznokcie, ale HELLOŁ! Chyba nie wrócę do piasków z OPI (nawet jak będzie mnie na nie stać).

Na pewno czytaliście >>TĘ<< notkę, więc nie wiem, czy muszę się rozpisywać. To chyba mój faworyt pod względem kolorystyki! Trwałością i czasem schnięcia dorównują P2, a że dużo łatwiej je dostać to wiadomo, że staje się głównym pretendentem do okrzyknięcia go moim ukochanym lakierem teksturowym! Wprawdzie w tej pięknej gamie brakuje mi jakiejś soczystej zieleni, ale ich różnorodność mnie urzeka. Znajdziemy i lakiery podobne do P2 (przed tym chwyciłam 2 inne, a po zobaczeniu jak wyglądają na próbniku stwierdzałam, że mam prawie identyczny z P2) i całkiem matowe (jak np. upatrzony przeze mnie nr 66), jak i takie, gdzie drobinki są malutkie i ledwo zauważalne jak w numerze 62. Coś czuję, że często będę wracać do ich piaskowego rozwiązania, bo jestem totalnie zauroczona. Mnie kupili! :) Szczególnie, że lakiery są trwałe i pięknie wyglądają. Szybko schną, a zmywają się bezproblemowo. Każdej lakieromaniaczce go polecę!

Nie wiem, czy zauważyliście, ale pojawiła się zakładka sprzedaż/wymiana, w której mam do zaoferowania kilka (na razie) lakierów. Zapraszam serdecznie:

>>KLIK<<

Dopadł i mnie... Chodzi mi o piaskowy szał. Gdyby nie to, że wszyscy zaczęli pisać, że w Golden Rose pojawiła się nowa kolejka nie zawitałabym tam jeszcze co najmniej dwa tygodnie, bo zmywacz już dobijał dna. Niestety wypatrzony kolor mi wykupili to stałam chyba 15 minut nad próbnikiem i buteleczkami i co mi się spodobało było podobne do piasków, które posiadam z P2. Wzięłam nr 62, w sumie nie do końca przekonana. Ach jakie było moje zaskoczenie w domu. W buteleczce po oczach walił niebieski shimmer, który pięknie skrył się w cudownie neonowym macie różu. Uwielbiam ten kolor! Często go przemycam w jakiś akcentach. Nie wiem czemu, ale kojarzy mi się niesamowicie pozytywnie. Sam piasek też jest cudny. To chyba top topów piasków, które wypróbowałam. Piękny kolor, schnie w błyskawicznym tempie, nie zalałam skórek (a przypominam jestem w tym MISZCZEM), odprysnął dopiero 3 dnia i to w miejscu, gdzie zazwyczaj już na drugi dzień mam lakierowy bunt (btw. nie wiecie jak usunąć rozdojenie, które ma się nieprzerwanie od 10 lat i jest wzdłuż płytki?), pięknie wyglądał, a ten niebieski shimmer było widać tylko pod odpowiednim kątem. Na pewno jeszcze zaopatrzę się nr 66 i pewnie jeszcze jakiś, ale jeszcze nie zdecydowałam które cudo, czekam na Wasze swatche ;), W ogóle ciężko było mi uchwycić kolor, dlatego zdjęcia też są różne.I lepsze jakościowo i gorsze. I w słońcu i wieczorne. Żebyście porównali. No i przepraszam Was za moje straszące skórki. Niby zrobiłam z nimi porządek, ale nie mogę za bardzo szaleć, bo znowu będą mi krwawić na potęgę :(

Siedziałam w niedzielę wieczorem i narzekałam B., że mam ochotę pomalować paznokcie na czerwono, a nawet nie mam tak klasycznego lakieru w swoich zbiorach i.. została mi sprezentowana ;) To klasyczna czerwień z Paese o numerze 107. Czerwień to dla mnie bardzo kobiecy i seksowny kolor. I jak te dwa przymiotniki kiepsko pasują to czasami nachodzi mnie ochota na czerwień. Do Paese mam szczególny sentyment, bo w moim sercu ciągle panuje ich nr 111, który wręcz uwielbiałam i zużyłam 2 buteleczki, więc ucieszyłam się z wyboru firmy. Klasyczny pędzelek, dobrze się nakłada, nie rozlewa (to duże osiągnięcie u mnie, bo jak już wspominałam - jestem miSZCZem zalewania skórek ;)), ale z jego schnięciem jest już odrobinę gorzej. Dlaczego? Bo pomimo, że lakier wydaje się suchy i można normalnie manewrować to... rano obudziłam się z odbitą pościelą. Zawsze maluję paznokcie wieczorem i nie zawsze nakładam top coat. W tym wypadku pomimo, że nie miałam takiego planu byłam do tego zmuszona, ale nie narzekam. Kolor wszystko rekompensuje. Ciężko mi ocenić trwałość, bo mój stan paznokcia nie daje im zbytnich szans i wszystko odpryskuje w tempie błyskawicznym. Jeśli mam być szczera uważam, że każda kobieta powinna mieć taki klasyk w swoich zbiorach. Nawet taka, która z malowaniem paznokci jest zazwyczaj na bakier ;) A na koniec zdjęcia. Nie mogłam się powstrzymać, żeby między ulewami i burzami nie uwiecznić moich pięknych tulipanów zanim zwiędną. Więc wybaczcie, że na niektórych paznokcie nie są zbyt ostre ;)

1. Pełne sił w nogach zaczynamy spacerek

2. Hej ho, hej ho przez planty by się szło :))